“Ik heb mijn vriendin weer terug”

Op 1 april 2023 veranderde het leven van Hanyeh in één klap. Na een val van de trap werd zij met ernstig hersenletsel opgenomen in het #Erasmus MC. Ze lag anderhalve maand in coma, had meerdere hersenbloedingen, een gebroken nek en moest later opnieuw leren lopen, spreken en functioneren. Hanyeh besefte zich, dat ze afscheid moest nemen van studie en terugkeren naar haar werk. Aangezien terugkeren naar werken en het afronden van studie haar grootste doelen waren, raakte dit haar diep….

Op 1 april 2023 veranderde het leven van Hanyeh in één klap. Na een val van de trap werd zij met ernstig hersenletsel opgenomen in het #Erasmus MC. Ze lag anderhalve maand in coma, had meerdere hersenbloedingen, een gebroken nek en moest later opnieuw leren lopen, spreken en functioneren. Hanyeh besefte zich, dat ze afscheid moest nemen van studie en terugkeren naar haar werk. Aangezien terugkeren naar werken en het afronden van studie haar grootste doelen waren, raakte dit haar diep….

Wat volgde was een lang en intensief revalidatietraject, eerst bij #Basalt en daarna nog bijna een jaar in het #Daan Theeuwes Centrum.

Eerst lag de focus op herstel van basisfuncties: bewegen, spreken, energie verdelen en omgaan met prikkels. Later kwam daar een veel grotere vraag bij: hoe krijg je niet alleen je lichaam, maar ook jezelf weer terug?

Tijdens haar laatste revalidatietraject kreeg Hanyeh te horen dat ze bepaalde dingen niet meer zou kunnen. Zoals, haar studie Bouwkunde in Delft afronden, cognitief terugkeren naar haar oude niveau, weer soepel spreken en schakelen.  — het leek allemaal onzeker. Toch bleef er iets in haar dat verder wilde...

Via een tip kwam zij terecht bij ZelfZorgaanZee in Petten. De eerste intake, waarbij ook een EEG werd gemaakt, gaf haar direct iets wat ze lange tijd had gemist: hoop. Niet alleen omdat ze zich minder vermoeid voelde, maar vooral omdat ze meekreeg dat er nog ontwikkeling mogelijk was.

Tijdens het programma van ZelfZorgaanZee op Tenerife (Nederland in de winter te koud) werd die hoop concreet. De vliegreis alleen al was een pittige opgave maar ook een mijlpaal. Tijdens de landing van het vliegtuig besefte ze: “Ik heb dit gewoon gedaan.” Daarna volgden nieuwe stappen. Door het surfen, de zee, de beweging en de persoonlijke begeleiding van de revalidatiearts en zijn team werd duidelijk hoe sterk haar lichaam naar één kant was gaan compenseren. Ze ontdekte opnieuw haar linkerzijde, kreeg meer energie, meer vertrouwen en merkte dat handelingen minder bedacht en meer vanzelf gingen.

Ook haar omgeving zag verschil. Vrienden herkenden haar manier van praten weer. “Ik heb mijn vriendin weer terug” Gesprekken werden sneller, spontaner en meer zoals vroeger. Haar moeder zag opnieuw het gezicht van een dochter die “van binnen weer blij” was.

Voor Hanyeh betekende ZelfZorg aan Zee niet alleen fysiek herstel. Het was ook een herontdekking van identiteit en vertrouwen. Ze beschrijft hoe ze een “dikke schildpad” had ontwikkeld om door te kunnen gaan, maar tijdens het traject ook weer ruimte vond voor kwetsbaarheid.

Inmiddels heeft ze haar technische vakken voor Bouwkunde weer opgepakt en met succes afgerond en werkt ze nu aan haar onderzoek. Daarin verbindt ze haar persoonlijke ervaring met herstelomgevingen aan architectuur: hoe kunnen gebouwen, ruimtes en prikkelarme omgevingen bijdragen aan herstel?

Haar boodschap aan zorgprofessionals is helder: revalidatie stopt niet altijd op het moment dat iemand functioneel weer vooruit kan. Er kan daarna nog een belangrijke fase komen, waarin mensen verder kunnen groeien op fysiek, cognitief en emotioneel niveau.

Hanyehs advies is dan ook eenvoudig en krachtig:

Laat mensen na hun reguliere revalidatie kennismaken met wat er daarna nog mogelijk is. Soms begint het echte herstel pas wanneer iemand weer durft te geloven dat er meer mogelijk is.

‍